"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ




Κοιμήθηκε ο Γέρων Θωμάς

Σήμερα παραμονή της Παναγίας κοιμήθηκε ο καλλικέλαδος Αγιορείτης ψάλτης Γέρων Θωμάς της γνωστής συνοδείας των Θωμάδων. Είθε η Παναγία, την οποία αγαπούσε ιδιαιτέρως, να μεσιτεύσει για την σωτηρία του. Καλό Παράδεισο!

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

James Henry Darlington: Ο οικουμενιστής και μασόνος φίλος των Μεταξάκη - Παπαδόπουλου



Είναι γνωστή η σχέση των "δύο Λούθηρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας"[1], Μελετίου Μεταξάκη και Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου, με την μασονία και τον οικουμενισμό, συγγενείς μεταξύ τους αιρέσεις. Ο πρώτος υπήρξε αποδεδειγμένα μασόνος [2], ενώ ο δεύτερος κράτησε ύποπτη στάση έναντι του τεκτονισμού (στενή σχέση με ΧΑΝ, συγκάλυψη καταγγελθέντων ως μασόνων Ιεραρχών κ.α.) [3].
Στην παρούσα ανάρτηση θα παρουσιάσουμε την σχέση της ασεβούς αυτής ξυνωρίδας, με έναν από τους κορυφαίους μασόνους της εποχής εκείνης στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέγα οικουμενιστή, τον "Επίσκοπο του Harrisburg" της "Επισκοπικής (ή και Επισκοπιανής) Εκκλησίας" [4] James Henry Darlington [5].


***

Με τον Darlington είχαν γνωριστεί στο πρώτο ταξίδι τους στην Αμερική το 1918, ως μέλη ειδικής αποστολής που οργάνωσε ο Βενιζέλος, στην οποία συμμετείχε, μεταξύ άλλων, και ο Μεταξάκης (τότε Μητροπολίτης Αθηνών και αρχηγός της αποστολής) και ο Παπαδόπουλος (τότε Αρχιμανδρίτης) [6].

Φωτογραφικό υλικό (εκ του εντύπου "Μηνιαίος Εικονογραφημένος Εθνικός Κήρυξ") από την εν Αμερική μετάβαση της ελληνικής αποστολής. Τόσο ο Μεταξάκης, όσο και ο Παπαδόπουλος (κάτω πρώτος αριστερά) άνευ ράσου!


Εκεί ήλθαν σε επαφές με όλα τα ηγετικά στελέχη της λεγόμενης "Επισκοπιανής Εκκλησίας" (ένας εκ των οποίων ήταν και ο Darlington, που ήταν υπεύθυνος για τον Διάλογο με τους Ορθοδόξους και τους Παλαιοκαθολικούς), οι οποίοι έδειξαν να υποστηρίζουν τις ελληνικές διεκδικήσεις [7] και με τους οποίους βρέθηκαν σε εκδηλώσεις (τόσο στον ελληνικό ναό, όσο και σε δύο αγγλικανικούς, αλλά και αλλού) και σε μια πρώτη Διάσκεψη με σκοπό την "επαφή των δύο μεγάλων εκκλησιαστικών κόσμων του Ορθοδόξου και του Αγγλικανικού" [8].
H Διάσκεψη έγινε στις 16/29 Οκτωβρίου 1918 και στις συνομιλίες συμμετείχε και ο Darlington [9], ο οποίος ζήτησε από τον Μεταξάκη να προβεί σε ενέργειες αναγνώρισης του κύρους των χειροτονιών των Αγγλικανών [10].
Τον Ιανουάριο του 1920 ο Τοποτηρητής του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Προύσης Δωρόθεος εξέδωσε την αιρετικότατη εκείνη "Εγκύκλιο του 1920", χαροποιώντας τα πλήθη των ανά τον κόσμο προτεσταντών. 
Λίγους μήνες μετά ο "επίσκοπος" Darlington, επικεφαλής Επιτροπής, η οποία αποτελούταν από την σύζυγό του, τα παιδιά του και έναν ακόμη "ιερέα", επισκέπτεται τόσο την Αθήνα, για να συναντήσει τους φίλους του Μελέτιο και Χρυσόστομο, όσο και την Κωνσταντινούπολη, για να συγχαρεί τον Δωρόθεο.
Στην Αθήνα η Επιτροπή έφθασε στις 2/15 Ιουνίου 1920, ενώ την επομένη ξεναγήθηκε σε διάφορα αξιοθέατα, όπως στον Βράχο της Ακροπόλεως στον οποίο ανέγνωσαν αμφότεροι (Μεταξάκης και Darlington) την δημηγορία προς τους Αθηναίους του Αποστόλου Παύλου [11].


























Στις 5/18 Ιουνίου έγινε επίσημη υποδοχή στην Μητρόπολη, ενώ εκτός από διάφορες άλλες ξεναγήσεις, εκδηλώσεις, δεξιώσεις και γεύματα  η Επιτροπή είχε την ευκαιρία "να παρευρεθή και εις χειροτονίαν διακόνου και πρεσβυτέρου εν τη Μητροπόλει, ότε μετά το πέρας της λειτουργίας, ο Αμερικανός Επίσκοπος ηυλόγησε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα" [12]!!! 


Κατόπιν ο Darlington μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου έφθασε στις 8/21 Ιουνίου. Παραθέτω το σχετικό δημοσίευμα από την "Εκκλησιαστική Αλήθεια".


Όπως βλέπουμε ο Προύσης Δωρόθεος προσκάλεσε τον Darlington να παραστεί στην κυριακάτικη λειτουργία. Τότε πρέπει να συνέβη αυτό που αναφέρει ο Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: "Εν έτει 1920 το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως (Τοποτηρητής και Ιερά Σύνοδος) υπεδέχθησαν εν Κωνσταντινουπόλει τον Επίσκοπον της "Αμερικανικής Επισκοπελιανής Εκκλησίας" Ιάκωβον Δάρλινγκτον εις ον μάλιστα επέτρεψαν, τελουμένης λειτουργίας εν τω Πατριαρχικώ ναώ, να διανείμη το αντίδωρον, φέρων μανδύαν και ωμοφόριον!"[13].
Το επόμενο έτος (όταν πλέον ο Μελέτιος είχε εκδιωχθεί από τον θρόνο των Αθηνών και δρούσε παρασυναγωγικώς στην Αμερική) έγινε και πανηγυρικό συλλείτουργο με συμμετοχή Επισκοπελιανών με αφορμή τον "εκλογή" του Μεταξάκη από τους βενιζελικούς στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως!
Ιδού τα σχετικά δημοσιεύματα από την "New York Times" (20-12-1921)  και την "Ατλαντίς" (20 και 21-12-21):





Τελετή έγινε την επομένη και στον ναό των Επισκοπελιανών, στην οποία συμμετείχε και πάλι ο Darlington. Ιδού και οι σχετικές ανταποκρίσεις:




Εκτός από τον Μεταξάκη και τον Darlington, στις τελετές αυτές συμμετείχε και άλλος ένας μεγάλος μασόνος κληρικός της Αμερικής, ο Σύρος επίσκοπος Μπρούκλιν της Ρωσικής Εκκλησίας Ευθύμιος Ofiesh [14].
Το πόσο σημαντικά πρόσωπα για την προώθηση του οικουμενισμού ήταν οι, εν Μ.Α.Τ.Σ. αδελφοί, Μεταξάκης και Darlington φαίνεται και από το άρθρο "Church unity to the fore" που δημοσιεύθηκε στην "New York Times" δύο μήνες μετά [15].
Είναι γνωστές οι υπηρεσίες που προσέφερε ο Μεταξάκης ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πλέον (αναγνώριση αγγλικανικών, μεταρρύθμιση ημερολογίου κλπ.) στους ετεροδόξους.
Ας γράψουμε όμως και δυο λόγια ακόμη για τον Darlington. O "επίσκοπος" αυτός ήταν υψηλόβαθμος μασόνος (33ου βαθμού), μέλος της Μεγάλης Στοάς της Πενσυλβάνια, στην οποία λειτουργούσε και ως εφημέριος. Παραθέτω κάποια στοιχεία από την νεκρολογία του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "The Pittsburg Press" (14-8-1930):


Υπήρξε επίσης συγγραφέας διαφόρων βιβλίων στα οποία δεσπόζουν τα μασονικά σύμβολα και η μασονική συγκρητιστική ιδεολογία (στο παρακάτω εξώφυλλο "η Θεολογία και η Επιστήμη συμφιλιώνονται κάτω από το σύμβολο του Αγίου Πνεύματος").


Τον Darlington τον συναντούμε και δεύτερη φορά σε Αθήνα και Κωνσταντινούπολη. Στις 10-3-1923 επιτελεί μασονική τελετή στον Άρειο Πάγο!!!
Όπως διαβάζουμε στις εφημερίδες της εποχής ο Darlignton συνόδευσε ολόκληρη ομάδα μασόνων, οι οποίοι, κατά την γνωστή συνήθειά τους, προσέφεραν ποσά για φιλανθρωπικούς σκοπούς. 



Στις 11-3-1923 παρίσταται στην χειροτονία του Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου ως Μητροπολίτου Αθηνών.


Ο Darlington με τον επίσης γνωστό οικουμενιστή Αμίλκα Αλιβιζάτο μετά την χειροτονία του Παπαδόπουλου.

Στις 12-3-1923 μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη όπου γίνεται δεκτός με τιμές από τον Μεταξάκη και ανακηρύσσεται Διδάκτωρ της Χριστιανικής Θεολογίας σε τελετή στην Χάλκη. Διαβάζουμε από το περιοδικό του Πατριαρχείου "Εκκλησιαστική Αλήθεια" (17-3-1923):


***

Από τα παραπάνω, γίνεται κατανοητό πλέον σε όλους όσους θέλουν να δουν την αλήθεια, πως οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίτες, δεν "έφυγαν από την Εκκλησία", τάχα για τις 13 ημέρες [16]. Έφυγαν από τους προδότες Λυκοποιμένες που τους οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στο χωνευτήρι των ψυχοκτόνων αιρέσεων της Δύσεως, παραμένοντας έτσι μέσα στα τείχη της Εκκλησίας, δηλαδή στην Αλήθεια της Ορθοδοξίας.
Δόξα τω Θεώ, και πάλιν και πολλάκις, που με αφορμή το μικρό (Ημερολογιακή Καινοτομία) μας φύλαξε από το μεγάλο (Παναίρεση του Οικουμενισμού) και φώτισε τους προγόνους μας, να δουν ήδη από τότε το τί θα επακολουθούσε και να εξέλθουν από την θανάσιμη κοινωνία με τους αιρετικούς.

Νικόλαος Μάννης



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Βλ. πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, Το εκκλησιαστικόν ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας, Αθήνα, 1935, σελ. 16.
[2] http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2014/10/blog-post_7.html
[3] Ετοιμάζεται σχετικό άρθρο.
[4] Παρακλάδι της Αγγλικανικής Εκκλησίας στην Αμερική, τότε με πολύ μεγάλη επιρροή.
[5] https://en.wikipedia.org/wiki/James_Henry_Darlington
[6] Αμίλκα Αλιβιζάτου, Ο Αθηνών Μελέτιος εν Αμερική το πρώτον στο Εκκλησιαστικός Φάρος, έτος KH΄, 1935, σελ.653 κ. εξ.
[7] Είχε μόλις τελειώσει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα ήταν διεκδικήτρια, ως ανήκουσα στο στρατόπεδο των νικητών, των εδαφών που ανήκαν ακόμη στην Τουρκία, που ήταν με τους ηττημένους. Άλλωστε οι τυχόν οικονομικές δωρεές και η ενίσχυση γενικών των Επισκοπιανών στην χώρα μας (κυρίως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή), θα μπορούσε να εκφραστεί διά ευχαριστιών εκ μέρους της Πολιτείας (όπως και έγινε), όχι όμως με προδοσία της Ορθοδόξου Πίστεως διά αναγνωρίσεως εκκλησιαστικότητας στους αιρετικούς.
[8] Αλιβιζάτου, ό.π., σελ. 657. 
[9] Τα Πρακτικά των συζητήσεων στην αγγλική γλώσσα εδώ: http://anglicanhistory.org/orthodoxy/newyork1918.html και στην ελληνική στο Καινή Διδαχή, έτος Β΄, 1920, σελ. 47-60, 99-109. 
[10] Το οποίο και έπραξε ο Μεταξάκης ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον Ιούλιο του 1922!
[11] "Το απόγευμα της 16ης Ιουνίου η Επιτροπή μετέβη εις προσκύνημα των αρχαιολογικών μνημείων, και δη του Αρείου Πάγου, όπου ανεγνώσθη η προς τους Αθηναίους δημηγορία του Αποστόλου Παύλου, ελληνιστί μεν υπό του Μητροπολίτου Αθηνών Μελετίου, αγγλιστί δε υπό του Επισκόπου Δάρλιγκτον. Η Αποστολή, τη συνοδεία του κ. Άλιβιζάτου, ταχθέντος ως ξεναγού και διερμηνέως, επεσκέφθη το Εθνικόν Μουσείον, την Εθνικήν Πινακοθήκην μας, το Πανεπιστήμιον, την Βυζαντινήν Μονήν του Δαφνίου και τα λοιπά ιερά μνημεία της προγονικής ευκλείας" (Μηνιαίος Εικονογραφημένος Εθνικός Κήρυξ, Αύγουστος 1920, σελ. 13).
[12] Αυτόθι.
[13] Η Φωνή της Ορθοδοξίας, αρ. 601-602 (15-10-1970), σελ. 6.
[14] Πληροφορίες στο πολύ σημαντικό άρθρο "Freemasonry in American Orthodox history": http://orthodoxhistory.org/2012/11/20/freemasonry-in-american-orthodox-history/
[15] Το άρθρο εδώ: http://query.nytimes.com/mem/archive-free/pdf?res=9A06E0DF1E3CE533A2575AC1A9649C946395D6CF
[16] Ένας από τους πρώτους Παλαιοημερολογίτες αγωνιστές, ο Κωνσταντίνος Αντωνιάδης, δεν έγραψε τυχαία για την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος τα παρακάτω: "ἀποσχισθείσης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατὰ τὰ ἄνω (σ. ημ. δηλαδή για το ότι η Ημερολογιακή Καινοτομία έγινε μονομερώς άνευ ομοφωνίας της καθόλου Εκκλησίας), τοῦ Μεγάλου Σώματος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐδημιουργήθη καὶ τὸ κατὰ συνέπειαν τούτου ἔτι ἀτοπώτερον,τὸ νὰ ἐορτάζῃ δηλαδὴ αὕτη τὰς ἀκινήτους μεγάλας ἑορτὰς τοῦ Χριστιανισμοῦ μετὰ τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Δύσεως καὶ οὐχὶ συγχρόνως μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καὶ Ἐκκλησιῶν, παρασχοῦσα οὕτω εἰς τοὺς πολλοὺς τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἀπεσχίσθη τῆς Ὀρθοδοξίας διὰ νὰ προσεγγίση πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Δύσεως" (ΣΚΡΙΠ 29-11-1926). Και είναι σίγουρο πως αυτήν την εντύπωση την ενίσχυσε η εν γένει φιλενωτική δράση των πρωτεργατών της Καινοτομίας, Μεταξάκη και Παπαδόπουλου, που εδώ είδαμε μία πτυχή της.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η «Σύνοδος» της Κρήτης νόθος καρπός εξωσυζυγικών σχέσεων

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.
 συνοδικὸς θεσμὸς δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ λειτουργεῖ στὴ ζωὴ τῆς ἘκκλησίαςΚαὶ μετὰ τὶς θεωρούμενες ἀπὸ ὅλους ἑπτὰ οἰκουμενικὲς συνόδους, μὲ τελευταία τὴν Ζ´ τῆς Νικαίας (787), καὶ τὶς μετὰ ταῦτα θεωρούμενες ἀπὸ πολλούς ὡς Η´ καὶ Θ´, τὴν ἐπὶ Μ. Φωτίου δηλαδὴ τὸ 879 καὶ τὴν ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ τοῦ 1341/1351, συνῆλθαν πολλὲς σύνοδοι μὲ εὐρύτερη ἢ μικρότερη σύνθεση καὶ μὲ σπουδαῖο συνοδικὸ ἔργο.

 ᾽Ακόμη καὶ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία καὶ σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ 19ου αἰῶνος πάμπολλες σύνοδοι, μὲ τὴν συμμετοχὴ τὶς περισσότερες φορὲς καὶ τῶν πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων ὡς καὶ ἱεραρχῶν ἀπὸ τὰ πρεσβυγενῆ αὐτὰ πατριαρχεῖα, ἀντιμετώπισαν τὰ ἀνακύψαντα θέματα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα τὸν προσηλυτισμὸ Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀπὸ παπικοὺς καὶ προτεστάντες ἱεραποστόλους. Δὲν ἔπαυσε πάντως ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπὸ καθεστὼς δουλείας καὶ αἰχμαλωσίας, νὰ ὀργανώνει μὲ τὴν δέουσα ἱεροπρέπεια τὰ τῆς διοικήσεως καὶ τῆς λατρείας της. Πλὴν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ρωσίας, ὅλες σχεδὸν οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἦσαν ὑπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό.
Ἡ παρακμὴ τῶν Ὀθωμανῶν καὶ ἡ δημιουργία νέων κρατῶν, μὲ τὴν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στὶς κατὰ τόπους ἐκκλησίες, ἐμείωσαν τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ περιόρισαν τὴν δικαιοδοσία της, ἔδωσαν ὅμως νέα δυναμικὴ στὰ νέα ὀρθόδοξα κράτη νὰ ὀργανώσουν ἐλεύθερα τὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου καὶ νὰ λαμπρύνουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή. Οἱ μεταξύ τους βέβαια ἀνταγωνισμοὶ καὶ ἐθνοφυλετισμοί, ποὺ ἔφθασαν κάποιες φορὲς καὶ μέχρι τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, παρεμπόδιζαν τὴν ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν καὶ ἔδιναν τὴν εἰκόνα μιᾶς διεσπασμένης Ἐκκλησίας, μολονότι δὲν ὑπῆρχε τίποτε ποὺ νὰ τὶς χωρίζει στὸ δόγμα, στὴ λατρεία καὶ στὴν διοίκηση. Ἡ μετὰ τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους καὶ τὸν α´ παγκόσμιο πόλεμο σταθεροποίηση τῆς πολιτικῆς καταστάσεως δὲν διήρκεσε πολύ, διότι ἀκολούθησαν ἡ Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1917 στὴ Ρωσία, ποὺ ἔθεσε τὴν μεγαλύτερη καὶ πιὸ δυνατὴ ὀρθόδοξη χώρα καὶ τὴν Ἐκκλησία της σὲ σκληρὸ ἀντιχριστιανικὸ διωγμό, δέσμια τῆς κομμουνιστικῆς δικτατορίας καὶ θηριωδίας, κατάσταση ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ λίγο καὶ στὶς ἄλλες βαλκανικὲς χῶρες, πλὴν τῆς Ἑλλάδος. Ἦλθε κατόπιν ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922, μὲ τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων προσφύγων ποὺ ἐγκατέλειψαν τὶς πατρογονικές τους ἑστίες καὶ ἀπογύμνωσαν ἀπὸ ποίμνιο τὴν ἤδη ἀποδυναμωμένη ἀπὸ τὶς αὐτοκεφαλίες «Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων», ποὺ ἔγινε τώρα φτωχότερη.
Στὴν Δύση, ποὺ δὲν γνώρισε τὴν ἰσλαμικὴ τυραννία καὶ δικτατορία, ὁ Παπισμὸς γεμᾶτος ὑπερηφάνεια καὶ αὐτοπεποίθηση συγκάλεσε τὸ 1870 τὴν Α´ Βατικάνειο Σύνοδο ὡς Οἰκουμενική, καὶ ἐδογμάτισε τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ πάπα, ἐνῶ οἱ Προτεστάντες διηρημένοι καὶ διεσπασμένοι ὀργάνωσαν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση ποὺ ὁδήγησε στὴν ἐξωτερική τους ἔστω ἑνότητα στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Μέσα σ᾽ αὐτὲς τὶς παγκόσμιες καὶ διαχριστιανικὲς διεργασίες θελήσαμε καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ δώσουμε τὸ παρόν, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε δῆθεν ἀπομονωμένοι καὶ ἀποδυναμωμένοι, ἀλλὰ ὅλος μαζὶ ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ἑνωμένος καὶ δυνατός, νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν διπλὴ ἀπειλὴ τοῦ ἀθεϊστικοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιθετικοῦ Ἰσλάμ. Ἐγκαταλείψαμε ἔτσι τὴν παραδοσιακὴ ἀντιμετώπιση τῶν Δυτικῶν ὡς αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς πολιτικὰ καὶ πολιτιστικὰ πιὸ ἐπικίνδυνων ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἐρωτοτροποῦμε μὲ τὴν Δύση μὲ τὴν περίφημη οἰκουμενιστικὴ ἐγκύκλιο τοῦ 1920, ποὺ ἀπέστειλε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ὀνομάζοντας γιὰ πρώτη φορὰ σὲ συνοδικὸ ἔγγραφο τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες ὡς «ἐκκλησίες»[1].
Κοντεύουν νὰ κλείσουν ἀπὸ τότε ἑκατὸ χρόνια, καὶ ἡ ἀντιπαραδοσιακὴ αὐτὴ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτη ἐκτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως νὰ μεταμορφώσει τὶς αἱρέσεις σέ «ἐκκλησίες», νὰ χορηγήσει μὲ συνοδικὸ ἔγγραφο ἐκκλησιαστικότητα στοὺς αἱρετικούς, ἀποκτᾶ τώρα μὲ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης πανορθόδοξη συνοδικὴ κατοχύρωση μὲ τὸ προβληματικὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον»,ποὺ διαιρεῖ καὶ διχάζει τὴν Ἐκκλησία. Ἡ αἰχμάλωτη τώρα στὸν Οἰκουμενισμὸ τῆς Δύσεως Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως προσπαθεῖ νὰ παρασύρει καὶ νὰ πείσει τὶς ἄλλες ὀρθόδοξες τοπικὲς ἐκκλησίες, ὡς προκαθημένη καὶ ὡς Μητέρα Ἐκκλησία τῶν νεωτέρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅτι οἱ καιροὶ ἄλλαξαν, ὅτι ἡ Πατερικὴ Παράδοση καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὶς συμπροσευχές, πρέπει νὰ ἀλλάξουν, νὰ προσαρμοσθοῦν στὶς δῆθεν νέες ἀνάγκες τῶν καιρῶν, οἱ κήρυκες τῶν ὁποίων μοναδικὸ στόχο ἔχουν νὰ προκαλέσουν διαιρέσεις καὶ σχίσματα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς σωτηρίας ἐν Χριστῷ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὄντως ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς δι᾽ Αὐτοῦ σωτηρίας.
Ἤδη  Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση τὸ 1924 μὲ πρωτεργάτη τὸν μασόνο πατριάρχη ΜελέτιοΜεταξάκηἐπιβληθεῖσα πραξικοπηματικῶςχωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφασηἐτραυμάτισε καὶτραυματίζει σκληρὰ μέχρι σήμερα τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων[2]ἐνῶ  ἔκτοτεἀρξαμένη συζήτηση γιὰ σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου μὲ βασικὴ θεματολογία οἰκουμενιστική,ποὺ ὅρισε  ἐν λόγῳ καινοτόμος πατριάρχηςἔθεσε δυστυχῶς τὶς βάσεις καὶ τὰ θεμέλια ὄχι γιὰμία ἀληθινὰ Ὀρθόδοξη Σύνοδοἀλλὰ γιὰ μία ψευδοσύνοδο οἰκουμενιστικῶν προδιαγραφῶν,βασικὸς στόχος τῆς ὁποίας δὲν ἦταν  ἐπίλυση ἐπειγόντων καὶ φλεγόντων θεμάτωνἀλλὰ νομιμοποίηση τῶν αἱρέσεων ὡς ἐκκλησιῶνΕἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι, ἐνῶ στὸν κατάλογο τῶν θεμάτων γράφτηκαν καὶ διαγράφτηκαν πολλὰ θέματα, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὄντως φλέγοντα, ὅπως τὸ Ἡμερολογιακό, τῆς χορηγήσεως αὐτοκεφάλου καὶ ἄλλα, τὸ μόνο ποὺ παρέμεινε ἀπὸ τότε σταθερὰ καὶ δὲν ἐτόλμησε κανεὶς νὰ τὸ θίξει εἶναι τὸ θέμα «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», ἤτοι «Σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα», πού, ἐπειδὴ εἶναι δεδομένες καὶ ἀμετάβλητες μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες, προσπαθοῦν νὰ τὶς ἀλλάξουν καὶ νὰ προκαλέσουν νέα σχίσματα καὶ διαιρέσεις.
Ἡ μεταξάκεια περίοδος δὲν εἶχε καλὴ συνέχεια καὶ λόγῳ ἀντιδράσεων στὸ σῶμα τῆς ἱεραρχίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ λόγῳ ἀπροθυμίας τῶν λοιπῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν νὰ ἀκολουθήσουν τὶς καινοτομίες τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὰ ἀπαντητικὰ γράμματά τους στὶς ἀνιχνευτικὲς τῶν προθέσεών τους πατριαρχικὲς καὶ συνοδικὲς ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καὶ 1904 τοῦ πατριάρχου Ἰωακεὶμ τοῦ Γ´. Τὴν σκυτάλη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ παρέλαβε ἀπὸ τὸν Μεταξάκη ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ποὺ κατέλαβε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸ 1948 μὲ βίαιη ἔξωση τοῦ προκατόχου του Μαξίμου τοῦ Ε´, πρόσωπο τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν Ἀμερικανῶν καὶ γνωστῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν, τῶν ὁποίων ἦτο μέλος. Δὲν θὰ προχωρήσω σὲ ἄλλες ἀναλύσεις, γιατὶ τὰ πράγματα εἶναι γνωστὰ στοὺς περισσοτέρους. Αὐτὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ εἶναι ὅτι ἡ ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐπιδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς σχεδιαστὰς εἰς βάρος τοῦ κύρους καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ πρωτεργάτη τὸν Ἀθηναγόρα, μὲ δύο ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὰ κινήσεις. Νὰ γίνουν μέλη τοῦ παναιρετικοῦ προτεσταντικοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (ποιῶν «Ἐκκλησιῶν»;) σταδιακὰ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, πρωτοστατούσης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ νὰ ἀρχίσει ἡ προσέγγιση μὲ τοὺς Παπικούς, οἱ ὁποῖοι τῇ ἐπιδράσει τῶν αὐτῶν κύκλων εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν αὐστηρὴ ἐκκλησιολογική τους ἀποκλειστικότητα, καὶ νὰ ἀναγνωρίζουν κάποια στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητας στοὺς ἐκτὸς τῆς παπικῆς μάνδρας Χριστιανούς. Εἶναι ἐξόχως χαρακτηριστικό, καὶ ἔχει ἐπισημανθῆ ἀπὸ πολλούς, ὅτι τὴν ἴδια ἐποχὴ ποὺ προετοιμαζόταν καὶ λειτουργοῦσε ἡ Β´ Βατικάνειος Σύνοδος (1962-1965) τὴν ἴδια ἐποχὴ καὶ μὲ παρόμοια ἐκκλησιολογικὴ γραμμὴ καλοῦσε ὁ Ἀθηναγόρας στὴν Ρόδο τὶς τρεῖς «Πανορθόδοξες Διασκέψεις» (1961, 1963, 1964) καὶ τὴν τετάρτη στὸ Chambésy τῆς Γενεύης (1968), οἱ ὁποῖες καθόρισαν καὶ τὸν πρῶτο κατάλογο θεμάτων τῆς μελλούσης νὰ συνέλθει Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου καὶ ὁδήγησαν στὶς «Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπές» καὶ στὶς «Προσυνοδικὲς Διασκέψεις» ἀπὸ τὸ 1971 μέχρι τὴν σύγκληση τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Ἐπὶ πενήντα πέντε ἔτη (55) μετὰ τὴν «Α´ Πανορθόδοξη Διάσκεψη» τῆς Ρόδου (1961) καὶ ἐπὶ σαράντα πέντε ἔτη (45) μετὰ τὴν «Α´ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστικὴ Ἐπιτροπή» στὴν Γενεύη (1971) καὶ σαράντα ἔτη (40) μετὰ τὴν «Α´ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξη Διάσκεψη» στὴν Γενεύη (1976), ἑτοιμάζεται καὶ μαγειρεύεται καὶ κοσκινίζεται ἡ πολυθρύλητη καὶ προσδοκώμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ ποιό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης τοῦ Ἰουνίου τοῦ 2016.
Οὐδέποτε στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας χρειάσθηκε τόσος χρόνος γιὰ νὰ ἑτοιμασθεῖ μία σύνοδος, διότι οἱ σύνοδοι ἀντιμετώπιζαν πάντοτε φλέγοντα καὶ ἐπείγοντα θέματα, ποὺ δὲν ἐπέτρεπαν χρονικὲς καθυστερήσεις καὶ παρατάσεις, ἀλλὰ ἀπαιτοῦσαν ἄμεση ἀντιμετώπιση. Ποῦ ὀφείλεται ἆραγε αὐτὴ ἡ καθυστέρηση καὶ ἀδυναμία νὰ συγκαλέσουμε μία μεγάλη σύνοδο οἰκουμενικῶν προδιαγραφῶν, ποὺ νὰ ἀνταγωνίζεται, νὰ στέκεται ἐπάξια ἀπέναντι στὴν Β´ Βατικάνειο Σύνοδο, ἡ ὁποία προετοιμάσθηκε τάχιστα, ἔλαβαν μέρος 2.500 ἐπίσκοποι, ἔναντι τῶν 150 στὴν δική μας «μεγάλη» τῆς Κρήτης, διήρκεσε ὄχι μία ἑβδομάδα, ἀλλὰ δύο ἔτη, καὶ παρήγαγε θεολογικὰ κείμενα μὲ τὰ ὁποῖα μέχρι σήμερα ἀσχολεῖται ἡ θεολογικὴ ἔρευνα, ἀκόμη καὶ ἡ Ὀρθόδοξη, καὶ γενικῶς συγκέντρωσε τὸ παγκόσμιο ἐνδιαφέρον ἐπὶ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ἐνῶ ἡ δική μας χάθηκε καὶ ἐξαφανίσθηκε, ὅσο ἀκόμη διαρκοῦσε ἡ βραχύβια, μερικῶν ἡμερῶν, ζωή της; Γιατί τόση βία καὶ σπουδὴ νὰ κλείσουν γρήγορα τὰ θέματα, νὰ μὴ δίνεται ἐπαρκὴς χρόνος στὶς συζητήσεις, νὰ μὴ μετέχουν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, νὰ μὴν ἔχουν ὅλοι δικαίωμα ψήφου, νὰ μὴν εἶναι ἀνοικτὲς οἱ συζητήσεις ὄχι μόνον στοὺς δημοσιογράφους, ἀλλὰ καὶ στὸν κλῆρο καὶ στὸν λαό, καὶ νὰ φυλάσεται ἀπὸ ἀστυνομικὲς δυνάμεις ὁ περιβάλλων χῶρος; Γιατί φοβόμαστε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν οἱ ἀποφάσεις μας εἶναι θεάρεστες, εὐαγγελικὲς καὶ πατερικές;
Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι δύσκολη. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ οἱ σκοποὶ τῆς «Συνόδου» δὲν ἐκινοῦντο στὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση, ἡ ὁποία βασικῶς προϋποθέτει ὅτι κάθε σύνοδος ἀκολουθεῖ καὶ σέβεται τὶς ἀποφάσεις τῶν προηγουμένων συνόδων «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»· καταδικάζει τὶς συμπροσευχὲς ποὺ ἐκεῖνες ἀπαγόρευσαν καὶ τὶς αἱρέσεις ποὺ ἐκεῖνες κατεδίκασαν, σὰν νὰ εἶναι ὅλες οἱ σύνοδοι συνεδρίες μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς συνόδου. Καταπολεμεῖ καὶ ἀναθεματίζει νέες αἱρέσεις ποὺ ἐμφανίσθηκαν καὶ ἀνησυχοῦν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμετωπίζει ποιμαντικὰ καὶ διοικητικὰ προβλήματα καὶ γενικῶς φροντίζει νὰ τηρεῖται ἀπαρασάλευτα ἡ εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση. Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔπραξε ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα. Ὄχι μόνο δὲν ἐπανέλαβε τὴν καταδίκη τῶν αἱρέσεων ποὺ οἱ παλαιὲς σύνοδοι κατεδίκασαν, ὅπως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα τὶς ὀνόμασε ἐκκλησίες. Ἀντὶ νὰ καταδικάσει τὴν νέα παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν εἰσήγαγε συνοδικὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία ἐπαινώντας τὰ ἀπαράδεκτα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων καὶ τὴν ἐξευτελιστικὴ συμμετοχή μας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ στὸ προτεσταντικό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων». Ἀπέφυγε νὰ καταδικάσει τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖες ἔγιναν πλέον συρμὸς καὶ μόδα· ἀντίθετα τὶς ἐπεκύρωσε μὲ τὴν συμπροσευχὴ τῶν ἑτεροδόξων παρατηρητῶν στὶς διάφορες ἀκολουθίες. Δὲν ἀσχολήθηκε, ἀντίθετα διέγραψε ἀπὸ τὴν θεματολογία τὸ καυτὸ καὶ ἐπεῖγον θέμα τοῦ Ἡμερολογίου, δὲν ἔλυσε τὸ θέμα τῆς Διασπορᾶς οὔτε τοῦ αὐτοκεφάλου, καὶ ἁπλῶς ἐνόμισε ὅτι καλύπτει ὅλα αὐτὰ τὰ κενὰ μὲ γενικόλογες θεολογικὲς διακηρύξεις στὸ μήνυμα καὶ στὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἐξαπέστειλε.
Ἡ ὀρθόδοξη καὶ παραδοσιακὴ ἀντιμετώπιση ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων δὲν ἦταν ἐπιθυμητὴ στοὺς σχεδιαστὰς τῆς «Συνόδου». Σὲ κάθε φάση τῆς μακρόχρονης προετοιμασίας ἡ ἀγρυπνοῦσα συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἤγειρε ἀντιρρήσεις. Σεβαστοὶ Γέροντες καὶ Ἅγιοι νεώτεροι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ μαχητικοὶ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος σύσσωμο, ἡ πάλαι ποτὲ παραδοσιακὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πολλοὶ καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, χριστιανικὲς ἀδελφότητες καὶ σωματεῖα, καὶ πλῆθος πιστῶν, ἀντιδροῦσαν στὴν σύγκληση τῆς Συνόδου[3], διότι ἐγνώριζαν τοὺς ἀντορθόδοξους στόχους της. Δὲν εἴχαμε ἐδῶ τὸν ἀλάθητο καὶ πρῶτο πάπα γιὰ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, ὅπως ἔκανε μὲ τὴν Β´ Βατικάνειο Σύνοδο, ἡ ὁποία ἂς σημειωθεῖ, παρὰ τὶς κάποιες ἐκσυγχρονιστικὲς καὶ προτεσταντίζουσες ἀποφάσεις της, δὲν ἔθιξε καθόλου τὰ οὐσιώδη ἐκκλησιολογικὰ δόγματα τοῦ Παπισμοῦ. Καθυστεροῦσαν, λοιπόν, κοσκίνιζαν καὶ μαγείρευαν οἱ μάγειροι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέχρις ὅτου ἀλλάξουν ἐπὶ τὸ εὐνοϊκώτερο οἱ συνθῆκες γιὰ τὴν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς τους «Συνόδου». Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς μακροχρόνιας προετοιμασίας καὶ ἀντιπαραδοσιακῆς καθυστέρησης. Δὲν τοὺς ἔβγαινε ἡ οἰκουμενιστική «Σύνοδος», ποὺ θὰ διέκοπτε τὴν συνέχεια τῆς Συνοδικῆς Πατερικῆς Παραδόσεως.
Ἡ αἰφνίδια ἐπίσπευση τῆς σύγκλησης τῆς «Συνόδου» ἀπὸ τὸν τρίτο μεγάλο σκυταλοδρόμο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, μετὰ τοὺς Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα, ὀφείλεται στὴν ἐκτίμηση, ὅτι τὸ κλῖμα τώρα εἶναι εὐνοϊκό. Ἡ παραδοσιακὴ καὶ συντηρητικὴ μέχρι τοῦ ἀειμνήστου ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄλλαξε πορεία καὶ πλεύση πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό· στὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχουν ἐμφυτευθῆ οἰκουμενιστικοὶ πυρῆνες ποὺ τὸ διχάζουν καὶ τὸ ἐμποδίζουν νὰ ἐκφρασθεῖ παραδοσιακά· οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς ἔχουν υἱοθετήσει μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν καθηγητῶν τὸ οἰκουμενιστικὸ ψευδοόραμα, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ὑποστήριξη τῆς ἵδρυσης Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν, ἀπὸ τὴν μετατροπὴ τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σὲ θρησκειολογικὸ καὶ ἀπὸ πλῆθος δημοσιευμάτων καὶ ἐκδηλώσεων· οἱ θεολόγοι τοῦ «Καιροῦ» καὶ τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας» τοῦ Βόλου καλύπτονται καὶ ἐνισχύονται ἀπὸ πατριαρχικές, ἀρχιεπισκοπικὲς καὶ ἐπισκοπικὲς εὐλογίες, ἐνῶ ξεθεμελιώνουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν σωτήριο «καιρό» τῆς Κ. Διαθήκης τὸν μετατρέπουν σὲ καιρὸ ἀπωλείας, προσαρμογῆς καὶ καινοτομίας. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τῆς Μεγάλης Ρωσίας συμπλέει μετὰ χαρᾶς μέσα στὰ θολὰ νερὰ τῆς οἰκουμενιστικῆς ἐκτροπῆς, ἐνῶ θὰ μποροῦσε ἀνταποκρινόμενη στὰ ἀντιοικουμενιστικά, ἀντιπαπικά, ἀντιδυτικὰ αἰσθήματα τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ νὰ ἀνατρέψει τὴν καταστροφικὴ πορεία. Καὶ ὁ δικός μας εὐσεβὴς λαός, ὁ ἑλληνικός, ζαλισμένος ἀπὸ τὰ μνημόνια, τὴν φορολογία, τὴν ἀνεργία, τὴν αἰφνίδια ἀνατροπὴ τῶν βιωτικῶν του σχεδίων καὶ προγραμμάτων, στήνεται στὶς οὐρὲς τῶν τραπεζῶν, τῶν ἐφοριῶν, τῶν συσσιτίων, προσπαθεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὸν ἐπιούσιο, νὰ ἐπιβιώσει καί, πλὴν ὀλίγων, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικά.
Νὰ λοιπόνποιά κατάλληλη στιγμήποιό εὐνοϊκὸ κλῖμα περίμεναν τὰ κλιμάκια τῆς ΝέαςἘποχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείαςγιὰ νὰ τερματίσουν τὸ κοσκίνισμα καὶ τὸμαγείρεμα ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνακαὶ νὰ συγκαλέσουν ἐσπευσμένα τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης.Ἀπατῶνται ὅμως, ἂν νομίζουν, ὅτι, ὅπως ξεγέλασαν πολλὲς ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες καὶ πολλοὺς ἐπισκόπους -εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ δὲν ξεγελάστηκαν- θὰ ἐξαπατήσουν καὶ τὴν γρηγοροῦσα συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἐξαπατήσουν τελικῶς τὸν Θεό, τὸν ἱδρυτὴ καὶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν καὶ ἀποδιώκει τὰ πνεύματα τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων. Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης ὡς καρπὸς καὶ γέννημα ἀλλοτρίων πνευμάτων θὰ ἀπορριφθεῖ καὶ θὰ σβήσει ἀπὸ τὶς δέλτους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὡς νόθο γέννημα κακῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ὠδίνων, τοῦ ἔρωτα καὶ τῆς ἀγάπης κάποιων προκαθημένων πρὸς τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκεῖ κυοφορήθηκε καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε· δὲν εἶναι τέκνο καὶ γέννημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· στὴν Κρήτη μᾶς τὴν ἔφεραν ἁπλῶς γιὰ ἀναγνώριση, ἀλλὰ τὸ DNA της δὲν εἶναι συμβατὸ μὲ τὰ βιολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν μᾶς εἶχε προειδοποιήσει ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ τὶς ἐρωτικὲς προτιμήσεις τοῦ Ἀθηναγόρα; Ταιριάζει ἀπόλυτα στὴν συνάφεια: «Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναῖκα μοντέρνα, ποὺ λέγεται Παπικὴ Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας, δὲν τοῦ κάνει καμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ σεμνή»[4].




[1]. Γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ στὴν Κωνσταντινούπολη βλ. περισσότερα εἰς ΠρωτοπρεσβυτέρουΘεοδωρου Ζηση, «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», εἰς τὸ πρόσφατο βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε;Θεσσαλονίκη 2016, ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 15-48.
[2]. Γιὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση καὶ γενικῶς τὸν οἰκουμενιστικὸ ρόλο τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη βλ. περισσότερα στὴν μελέτη μας «Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο. Γιατί ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;» Θεοδρομία 18 (2016) 264-291 καὶ στὸ προαναφερθὲν στὴν ὑποσημ. 1, βιβλίο μας, στὶς σελ. 179-216, ὅπου παρατίθενται πολλὲς ἀρνητικὲς ἐκτιμήσεις γιὰ τὸν ἐσχάτως πολυεπαινούμενο πολυπράγμονα καὶ καινοτόμο πατριάρχη.
[3]. Ὅλες αὐτὲς τὶς ὑγιεῖς ἀντιδράσεις βλ. στὸ εἰδικὸ ἀφιερωματικὸ διπλὸ τεῦχος τῆς ΘεοδρομίαςἸανουάριος-Ἰούνιος 2016.
[4]. Ἀπὸ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Ἅγιος Παΐσιος στὸν ἀείμνηστο Γέροντα π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο γιὰ δημοσίευση στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» μὲ ἡμερομηνία 23 Ἰανουαρίου 1968. Ὁλόκληρο τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς βλ. εἰς Θεοδρομία 12 (2010) 420-423. Γιὰ τὴν ἀρνητικὴ στάση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία συνήθως ἀποσιωπᾶται βλ. τὸ ἀφιερωματικὸ εἰς αὐτὸν τεῦχος τῆς Θεοδρομίας Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2015.

ΠΗΓΗ: http://aktines.blogspot.gr/2016/08/blog-post_104.html

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Ὁ Αἰών Ἐξαπατήσεως καί ἡ Περίοδος Παραπλανήσεως ἑνός Ὁλοκλήρου Λαοῦ Παρῆλθεν Ἀνεπιστρεπτί


Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστήμιου τοῦ Scranton

Α΄. Πρόλογος

Ἡ μεθοδευμένη ἐξαπάτησις τοῦ Ἑλληνορθοδόξου λαοῦ μας ἤρχισε τό 1901 μέ τήν εἰσαγωγήν τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως[1] καί  συνεχίζεται ἕως τό 2016, ἐπί 115 συναπτά ἔτη, ἀλλ’ ἐσχάτως μέ τήν ἀπαράδεκτον δουλοπρεπῆ ἀνθελληνικήν πολιτικήν τῶν μνημονιακῶν κυβερνήσεων καί τήν ἐγκατάλειψιν τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό Οἰκουμενιστικόν Συνέδριον τῆς Ἀποστασίας τῆς Κρήτης (ἀπό τήν 19ην ἕως τήν 26ην Ἰουνίου 2016),[2] τά πράγματα θά πρέπει νά ἀρχίσουν νά ἀλλάσσουν καί ἡ παραπλάνησις νά γίνῃ συντόμως παρελθόν. Οἱ γνήσιοι Ἑλληνορθόδοξοι ἔχουν εἰς τό DNA των τήν ἀρχαίαν Ἑλληνικήν ἠθικήν φιλοσοφίαν καί τήν ἀποκάλυψιν καί συνεπῶς, ὡς γνῶσται τῆς ἀληθείας εἶναι πράγματι σοφοί. Εὐχόμεθα καί ἐλπίζομεν ἡ τοῦ Θεοῦ μας πολυευσπλαγχνία νά ἀνατρέψῃ τήν ἐπιβαλλομένην κακήν ταύτην πορείαν τοῦ περιουσίου λαοῦ Του, κατόπιν μετανοίας ὅλων μας. Καθ’ ὅτι ἀπωλέσαμεν τήν υἱοθεσίαν καί ἐάν δέν ὑπάρξῃ συντόμως μετάνοια, ἀπωλούμεθα, ὡς Ἔθνος καί λαός.
Ἡ παραπλάνησις ἡμῶν εἶναι τόσον μεγάλη ἀπό τό 1974 καί ἐντεῦθεν, ὥστε ἐλησμονήσαμεν τόν πρωτεύοντα σκοπόν τῆς ζωῆς μας καί ἀσχολούμεθα μόνον μέ τήν οἰκονομικήν κρίσιν, τήν ὁποίαν ἐδημιούργησαν αἱ διεφθαρμέναι κυβερνήσεις μας, τῇ προτροπῇ τῶν βαρβάρων τῆς δύσεως, μέ στόχον των τήν πτωχοποίησιν τοῦ λαοῦ μας καί τήν ὑποταγήν του εἰς τούς δυνάστας τούτους. Ἀλλ’ ἡ πραγματική ἡμῶν κρίσις εἶναι ἡ πνευματική κατάπτωσίς μας, ἡ χλιαρότης μας, ἡ ἀποστασία μας ἀπό τήν παραδοσιακήν πίστιν μας, τῆς ὁποίας μοναδική ἐπιδίωξις εἶναι ἡ ἡμῶν ψυχική σωτηρία. Τό λάθος τῆς εὐπιστίας μας ταύτης θανάσιμον. Ἱστορικῶς, ἅπαντα τά δεινά τοῦ γένους ἡμῶν προῆλθον τῇ συμπράξει τῆς ἀθέου πολιτείας μετά τῆς αἱρετικῆς Ἐκκλησίας.

Β΄. Ἡ Θρησκευτικο-Πολιτικο-Οἰκονομική Παγκόσμιος Δουλεία

Ἐξηπάτησαν ἀναιδεστάτως τόν λαόν μας ἐπί 42 ἔτη, οἱ ἀνθέλληνες καί ἀντίχριστοι οὗτοι ψευδο-πολιτικοί μας, ὑποσχόμενοι εὐημερίαν, ἀνεξαρτησίαν, παραμονήν ἐκτός τῆς ἐπιρροῆς τῆς δούλης τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων δύσεως (ΕΕ, ΝΑΤΟ καί ΟΝΕ), ἀλλά τελικῶς, τόν ὑπέταξαν ἄνευ ὅρων εἰς τούς δολίους τούτους δούλους τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Ὁ πλοῦτος τῆς Ἑλλάδος παρήχθη καί παράγεται ὑπό τῶν Ἑλλήνων καί δέν ἔχουν κανέν δικαίωμα αἱ ἀνθελληνικαί κυβερνήσεις νά τόν δίδουν εἰς τούς Γερμανούς, τούς Κινέζους καί τούς λοιπούς ξένους κερδοσκόπους καί καιροσκόπους. Ἐάν ἡ πολιτική ἡγεσία δέν συνετισθῇ καί ἡ ἐκκλησιαστική τοιαύτη δέν μετανοήσῃ, θά εἶναι οἱ πρῶτοι, οἱ ὁποῖοι θά ἀποδεχθοῦν (θά προσκυνήσουν) τόν ἀντίχριστον.
Ἅπασαι αὗται αἱ διεφθαρμέναι, ἄθεοι, ἀνθελληνικαί καί ἀντίχρισται κυβερνήσεις, δέν ἐνδιαφέρονται διά τούς Ἕλληνας, τήν Ἑλλάδα καί τόν Ἑλληνορθόδοξον πολιτισμόν μας. Κόπτοναι ὅμως μόνον καί ἀγωνιοῦν νά ἀρέσουν εἰς τούς ξένους ὑποστηρικτάς των, οἱ ὁποῖοι τούς κολακεύουν, τούς ὑποτιμοῦν, τούς διασύρουν διεθνῶς, τούς ἐκμεταλλεύονται, ἀλλά καί τούς στηρίζουν ἰδιοτελῶς εἰς τήν ψευδο-ἐξουσίαν των. Ἐν ᾧ οὐσιαστικῶς, οἱ ξένοι οὗτοι ἐκτελοῦντες διατεταγμένην ὑπηρεσίαν, ἐνδιαφέρονται νά ἱκανοποιήσουν τούς στόχους τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τήν ὑποταγήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τήν καταπολέμησιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Πλανῶνται ὅμως οὗτοι, ξένοι καί ἡμέτεροι δουλοπρεπεῖς παγκοσμιοποιηταί τῆς ἀδαημονίας.
Οἱ ἐν ἀγνοίᾳ καί δουλείᾳ ψευδο-πολιτικοί οὗτοι κατέστρεψαν τήν πίστιν μας, τήν παράδοσίν μας, τόν πολιτισμόν μας, τήν γλῶσσάν μας,[3] τήν παιδείαν μας, τήν οἰκονομίαν μας, τήν εὐημερίαν καί τήν ἀξιοπρέπειάν μας καί κατέστησαν τήν χώραν δούλην, ὑποτακτικήν καί ὑποχείριον εἰς τούς ἀνθέλληνας αἱρετικούς τῆς δύσεως. Εἴδετε ποτέ τινά τῶν ψευδο-πολιτικῶν μας νά ἐκκλησιάζεται, νά προσεύχεται, νά καταψηφίζῃ ἀντιχρίστους νόμους,[4]  νά ἀκολουθῇ τά χρηστά ἤθη καί ἔθιμά μας; Οὐδέποτε! Κατήργησαν ἅπαντας τούς θεσμούς καί δέν ἐντρέπονται διά τόν παράνομον βίον των, τήν διαφθοράν των, τάς ἀπάτας των, τά ψεύδη των, τάς ἀπραγματοποιήτους ὑποσχέσεις διά ψηφοθηρίαν καί μόνιμον ἐξαπάτησιν τοῦ λαοῦ μας. Πῶς εἶναι δυνατόν, κατόπιν ὅλων αὐτῶν τῶν ἐγκλημάτων, νά τούς ἐμπιστευώμεθα, νά τούς ἀκολουθῶμεν καί νά τούς ἐκλέγωμεν; Εἴμεθα συνυπεύθυνοι εἰς τό τῆς καταστροφῆς τῆς Ἑλλάδος ἔργον των.
Ἐπί πλέον, τήν ἰδίαν θέσιν (λόγῳ τε καί ἔργῳ) μέ τήν πολιτείαν κατέχει καί ἡ ἐπίσημος Ἐκκλησία. Ἠσπάσθη τήν Παναίρεσιν τοῦ Συγκρητιστικοῦ Διαχριστιανικοῦ καί Διαθρησκευτικοῦ  Οἰκουμενισμοῦ, τήν θρησκευτικήν παγκοσμιοποίησιν. Κατέστη ἀπό σχισματική, ἡ ὁποία ἦτο ἀπό τόν Μάρτιον τοῦ 1924 ἕως τόν Ἰούλιον τοῦ 2016, εἰς αἱρετικήν, ἀποδεχομένη καί συνυπογράψασα τάς αἱρετικάς διακηρύξεις τῆς οἰκουμενιστικῆς λῃστρικῆς ψευδο-συνόδου τῆς Κρήτης καί βαίνει ὁλοταχῶς πρός τήν οὐνίαν. Δέν εἶναι δυνατόν, ὁ θεοσεβής λαός μας νά ἀνέχεται πλέον οἱονδήποτε ψευδο-ἡγέτην, πολιτικόν ἤ «πνευματικόν». Ἅπαντες οὗτοι δέν ἐκπροσωποῦν Ἑλληνισμόν καί Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά μόνον ἀνθελληνισμόν καί κακοδοξίαν. Θά πρέπει νά τό ἀντιληφθοῦν πλέον καί οἱ ἴδιοι, μέ τήν ἀποστροφήν τοῦ λαοῦ καί τήν ἀπόρριψίν των, ὥστε νά ἀποχωρήσουν ἀπό τήν χώραν τῶν ἠθικῶν καί σοφῶν φιλοσόφων, τῶν ἡρώων καί τῶν ἁγίων. Ἄς ὑπάγουν εἰς Βρυξέλλας, Ρώμην (Βατικανόν) ἤ ὅπουδήποτε ἀλλοῦ αἰσθάνονται ὅτι ταυτίζονται μέ ταύτας. Δέν εἶναι ἀντάξιοι τοιούτων προγόνων, ὡς τῶν ἡμετέρων, τῆς Ἱστορίας μας καί τοῦ μεγαλείου μας. Εἶναι κατώτεροι τῶν περιστάσεων καί συνεπῶς, ἀνίκανοι καί ἀνάξιοι νά κατευθύνουν καί νά ἡγοῦνται τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Ἔθνους μας.
Οἱ ξένοι καί ἐγχώριοι οὗτοι πράκτορες κατέστησαν τήν χώραν μας κέντρον ἀπορρίψεως καί ἀποκαταστάσεως λαθρομεταναστῶν, καί δή τζιχαντιστῶν μουσουλμάνων ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεύθυνος διά τήν δημιουργίαν των μέ τήν διάλυσιν τῆς Γιουγκοσλαβίας καί τήν ἵδρυσιν τριῶν μουσουλμανικῶν κρατῶν εἰς τά Βαλκάνια. Προσφάτως δέ, μέ τόν ἐγκληματικόν, ἄδωρον, ἀλλ’ ἀειτάραχον πόλεμόν των εἰς Ἰράκ καί Ἀφγανιστάν καί μέ τήν διάλυσιν τῆς Συρίας καί τῆς Λιβύης διά νά ἱκανοποιήσουν τό σχέδιον τῶν Νεο-ἐποχιτῶν κυρίων των (τῶν «νεο-προδρόμων»). Ἡ δύσις κατέστη δούλη ἐν ἐλευθερίᾳ ἀπό τόν 18ον αἰῶνα (Γαλλικήν Ἐπανάστασιν[5] καί Ἀμερικανικήν ὑποταγήν[6]). Εἰς τούς μουσουλμάνους τούτους, οἱ ὁποῖοι κατεδυνάστευσαν τήν χώραν καί τόν λαόν μας ἐπί 400 ἔτη, τούς ἐδημιούργησαν οἱ ἐθνοπατέρες μας καί Πρόγραμμα Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν εἰς τό Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης[7] καί ἐψήφισαν οἱ ἀνθέλληνες οὗτοι εἰς τήν Βουλήν ἀκόμη καί ὑπέρ ἀνεγέρσεως Μουσουλμανικοῦ Τεμένους εἰς τόν Βοτανικόν.[8]
Παρ’ ὅλην τήν παραπληροφόρησιν, ὁ λαός μας ἀφυπνίσθη καί ἀπαιτεῖ τήν κατάργησιν τῆς Εὐρωπαϊκῆς δουλείας, τῆς Παπικῆς ὑποταγῆς, τῶν εἰσηγμένων συστημάτων ἐκμεταλλεύσεως τοῦ Ἕλληνος πολίτου, ὡς καί τήν ἀνηλεῆ πληρωμήν «ἐνοικίου» διά τήν ἰδιόκτητον κατοικίαν του, τήν ὁποίαν ἀπέκτησεν μέ πολύν κόπον καί θυσίας, εἰς τόν κατευθυνόμενον ὑπό τῶν ξένων, ἀνθελληνικόν κρατικόν μηχανισμόν. Ὁ Θεός ἐδημιούργησε τόν πλανήτην γῆν δι’ ἅπαντας ἡμᾶς καί ἡ ἰδιοκτησία εἶναι ἔμφυτος καί θεόσδοτος (δῶρον Θεοῦ). Ἡ ἰδιωτική ἰδιοκτησία καί ὁ Ἐθνικός πλοῦτος δέν εἶναι εἰς τήν δικαιοδοσίαν τοῦ ΔΝΤ καί τῆς Τρόϊκας, τήν ὁποίαν λατρεύουν καί ὑπακούουν ὑποτασσόμενοι οἱ ψευδο-πολιτικοί μας τοῦ ἐπιγείου ἀντι-«δημοκρατικοῦ τόξου».
Ἐν καταλήξει, δέν ἐπιτρέπομεν εἰς τούς Νεοεποχίτας τῆς Τρόϊκας καί εἰς τούς προδότας ἡμετέρους ὑποτελεῖς ὀπαδούς τοῦ πολιτικο-οἰκονομικοῦ οἰκουμενισμοῦ (κλέπτας ΠΑΣΟΚους, ψευδο-συντηρητικούς Νεο-Δημοκράτας, ἀπατεῶνας ΣΥΡΙΖΑίους καί λοιπούς ἀποπροσανατο-λιζομένους κεντρῲους) νά μειώνουν τούς μισθούς μας εἰς τό ἐπίπεδον πείνης, τάς συντάξεις εἰς ἐπίπεδον ἐξαθλιώσεως τῶν ἀξιοπρεπῶν ἀλλ’ ἀδυνάμων ὑπερηλίκων πατέρων μας, καί νά αὐξάνουν τούς φόρους εἰς ἐπίπεδον ἐφαρπαγῆς καί ἐκποιήσεως τοῦ ἀτομικοῦ ἰδιωτικοῦ πλούτου τῶν πτωχοποιημένων Ἑλλήνων.

Γ΄. Ἐπίλογος

Δυστυχῶς, κατεσπατάλησαν καί κατέκλεψαν τόν Ἐθνικόν πλοῦτον τῆς χώρας καί ἐξηπάτησαν τόν ἁπλοῦν λαόν μας ἐπί τεσσαράκοντα ἔτη, ὥστε νά διατηρήσουν τό σαθρόν, νοσηρόν καί σάπιον πολιτικόν των σύστημα, τό «τῶν κομμάτων τοῦ δημοκρατικοῦ τόξου», ὅπως αὐτοαποκαλοῦνται ἄνευ αἰδοῦς οἱ ἀδιάντροποι,[9] κατά τόν λαόν μας. Ὡς ἄθεοι καί ἀδιάφοροι πνευματικῶς συνέπραξαν μέ τήν παραπαίουσαν ἐκκλησίαν καί ἀπεδέχθησαν τήν θρησκευτικο-πολιτικο-οἰκονομικήν παγκοσμιοποίησιν. Ἐπέβαλλον τήν πολιτικήν διαφθράν, τήν ὁποίαν ἀνήγαγον εἰς ἐπιστήμην καί ἐφήρμοσαν τήν κοινωνικήν ἀδικίαν ἐπί τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δέν ἦσαν φανατικοί ὀπαδοί των καί ἄλλους ἠνάγκασαν εἰς ὑποχρεωτικήν μετανάστευσιν καί ἐγκατάλειψιν τῆς μοναδικῆς ἱερᾶς των πατρίδος.[10]
Τέλος, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, δι’ οὕς ὁ παρών λόγος, θά πρέπει νά φύγουν καί ἐάν ὄχι, νά διωχθοῦν ἐκ τῆς χώρας, ὥστε νά δωθῇ ἡ Ἑλλάς εἰς τούς Ἕλληνας καί πάλιν καί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά ἐπανέλθῃ ἐν μετανοίᾳ ἐκεῖ, ὅπου ἦτο πρό τοῦ 1920, εἰς τήν Πατερικήν θεολογίαν καί τήν Παραδοσιακήν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων πίστιν της. Ποῖος ἔδωκε τό δικαίωμα εἰς τούς προδότας πολιτικούς νά ὑποτάξουν τόν ὑπερήφανον Ἕλληνα εἰς τά μνημόνια τῆς ἀπάτης τῶν ἀσχέτων Εὐρωπαίων καί τοῦ ἀπεχθοῦς ΔΝΤ; Ποῖος ἔδωκε τό δικαίωμα εἰς τούς δύο «πνευματικούς» ψευδο-ἡγέτας[11] τό 1924 νά ὑποτάξουν τήν Ὀρθοδοξίαν εἰς τήν κακοδοξίαν τῆς δύσεως; Ἡ ἐποχή τῆς ἐξαπατήσεως καί παραπλανήσεως τοῦ εὐπίστου λαοῦ μας παρῆλθε διά παντός καί οἱ συνένοχοι τῶν ἐγκλημάτων κατά τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος τῶν Ἑλλήνων θά πρέπει νά καταδικαστοῦν εἰς ἀποπομπήν καί καθαίρεσιν.  Ἡ παροῦσα ἡμῶν ἄμυνα εἶναι ἡ καταψήφισις καί ἡ ἀποτείχισις.



[1] Ὅρα, «ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ τοῦ Καθηγητοῦ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ Κυριάκου Κυριαζόπουλου». http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2016/07/blog-post_26.html  
[2]  Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας προέβη εἰς τήν ἑξῆς ἀνακοίνωσιν κατά τῆς ἐν λόγῳ συνόδου. «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, δέν εἶναι πλέον, παίγνιον καί γεωστρατηγικόν ἐργαλεῖον, εἰς τά χέρια τῶν Γραικύλων Νεοφαναριωτῶν καί Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν. Διότι εἶναι τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλως Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί ὄχι πειθήνιον ὄργανον τῶν Νεότουρκων Φαναριωτῶν καί φιλοΣιωνιστῶν.»
[4] «... δικαιοσύνη ‹οὖν› τὰ τῆς πό‹λεω›ς νόμιμα, ‹ἐν› ᾗ ἂν πολιτεύηταί τις, μὴ ‹παρ›αβαίνειν.» Δηλαδή, «Δικαιοσύνη εἶναι νά μήν παραβαίνῃς τούς νόμους καί τά ἔθιμα τῆς πόλης, τῆς ὁποίας εἶσαι πολίτης». [Ἀντιφῶν ὁ Σοφιστής (5ος αἰών π.Χ.) ἀπόσπ. 44Α]. Ὅρα,
[9] Ἐνθυμοῦμαι τήν γιαγιά μας, ἡ ὁποία ἀπεκάλεσε τήν 7 ἐτῶν ἐγγονήν της «ξεδιάντροπην» διότι ἐφόρεσε φόρεμα μέ κοντό μανίκι. Αὐτός ἦτο ὁ παραδοσιακός Ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός μας!..
[10] Εἷς ἐξ αὐτῶν τῶν μεταναστευσάντων εἶναι καί ὁ συγγραφεύς.
[11] Τούς αἱρεσιάρχας Μελέτιον Μεταξάκην (1871-1935), ὅς ἀνῆλθε παρανόμως εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἐξουσίαν διά τῆς ἀπροκαλύπτου ἐπεμβάσεως τῆς Βενιζελικῆς παρατάξεως καί τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον (1868-1938). Ὅρα, http://www.churchgoc.org/pnoi/187/5.html